می گذری از کناره های من

بی لمسی

و شانه هایم را غرق تردید رها می کنی...

×××

این است که گاه نادیده می گیرمت : 

میترسم غبار موهایم را فوت کتم

و لحظه های خانه غرق اندوه شوند..

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید